Οταν ο Ditikos γνώρισε τον «Γκοτζίλα»

Μια μικρή ανάπαυλα για να σας πώ οτι γενικώς αυτό το καιρό είμαι στο στρατό. Όπερ σημαίνει οτι προσπαθώ να γράψω πράγματα με κάποιο τρόπο ώστε να μην προσβάλλουν τα στρατά (και το NDA που έχω υπογράψει) αλλά ταυτόχρονα να μεταφέρω λίγο απο το παραλογισμό της α-λογικής.

Ημέρα 143 λοιπόν (μετράω και αυτές που είχα κάνει πρόπερσι στο 401)

Τόπος: Μαγειρία (κάπου στο Σουφλί)
Ώρα: Κατα τις 8 το βράδυ (δείπνο)

Το μενού έγραφε ζαμπόν τηγανητό με πατάτες. Όμως το έμπειρο μάτι του φαντάρου της σειράς (που δεν ήμουν εγώ) ανέφερε τις 3 μαγικές λέξεις: «ΠΑΛΙ ΓΚΟΤΖΙΛΑ ΕΧΟΥΜΕ?» και ώς δια μαγείας ένα φανταστικό, λαμπρό υπέρλαμπρο αστέρι έλαμψε πάνω απο το πιάτο.

Διότι, απο το πιάτο προέβαλλε το καμάρι της πυρηνικής έκρηξης του Ναγκασάκι και της Χιροσίμα. Με την δύναμη του φουτζιγιάμα, με το τσερβέλο του σκοπέτο και με το χρώμα μαύρο της σαπίλας, Ο ΓΚΟΤΖΙΛΑ ΖΕΙ!!!!

Είπα για εμπειρία να δοκιμάσω. Ετσι και αλλιώς ήμουν θαλαμοφύλακας οπότε θα είχα άμεση πρόσβαση στην τουαλέτα για ότι και να συμβεί. Με την πρώτη μπουκιά γνώρισα την γεύση του zwan. Με την δεύτερη η γλώσσα μου είχε μεταλλαχθεί σε απίθανο χάλκ, χωρίς το τάλκ και με μια τραχειά αίσθηση σαν να θέλει να αποχωριστεί απο το υπόλοιπο σώμα σου και να μην ξαναγυρίσει (σαν το τοίχος του βερολίνου ένα πράγμα).

Περιττό να σας πώ οτι αυτή ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που το άγγιξα αυτό. Τέρμα πιά. Ενα ακόμα βρωμοφάγο φαγητό που δεν θα αγγίξω κάν στην ζωή μου. Τουλάχιστον οι πατάτες ήταν ντόπιο πράγμα γιατι προερχόντουσαν απο το όρος πατάτα.

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s