The path now taken

Ηταν 1989 και ήμουν στο σπίτι του Παππού μου, οχι πολύ μακριά απο εκεί που γράφω τώρα αυτο το κείμενο. Ημουν στον υπολογιστή (ένα spectrum zx που φόρτωνε το RanaRama) και περίμενα να γυρίσει η κασσέτα (πόσο πολύ αυτά τα 20 χρόνια αναπτυχθήκαμε κύριε moore?). Ξαφνικά αιστάνθηκα να με κοιτάνε 2 μάτια. Ηταν το παράθυρο του δωματίου που έβλεπε στο δρόμο (ισόγειο) και ήταν ο καλύτερος μου φίλος που με κοιτούσε.

«Ξέρεις, σήμερα ο Μητσοτάκης κερδίζει τις εκλογές!!», μου είπε. Μέχρι τότε (9χρονος εγώ), ο Μητσοτάκης ήταν κάτι σαν τον Δρακουμέλ (έμοιαζε και ίδιος). Είχα πάντα την εντύπωση οτι το ΠΑΣΟΚ ήταν κάτι αέναο, αιώνιο σαν το Κθούλου μέχρι τότε. «Αποκλείεται!», του είπα και τράπηκα προς τον παππού μου που ήταν μέγας Πασόκος τότε που η έννοια είμαιι ΠΑΣΟΚ ήταν συνώνυμο του ήρωα/επαναστάτη στα μάτια μου (I blame Transformers και GIJoe). Κλάμματα, μια 3ετία γκρίνιας, σκανδάλων και λοιπών και φτάνουμε πάλι σε μια νίκη ΠΑΣΟΚ.

Η νίκη αυτή σηματοδότησε μια εποχή αλλαγών με την σκληρή έννοια. Η δυσφήμηση του Α.Παπανδρέου, το τέλος του, η ανάδειξη του Σημήτη, το τέλος του Καραμανλή (sr) και η έλευση των τωρινών αντιπάλων ΓΑΠ και Κωστάκη (aka Fatman Loser). Ο εκσυγχρονισμός έφερε στην εξουσία το τέλος της σοβαρής πολιτικής και το άνοιγμα των μαχαιροπήρουνων για ένα φιλέτο που το λέγαν «Ελλάδα».

Η γενική δυσφορία, η κοροϊδία των νεοΠΑΣΟΚ (ειδικά μετά το πακετάκι εισφορών που έδινε ο Σημήτης προεκλογικά, πρίν κατεβεί απο αρχηγός κόμματος) έφερε στην εξουσία πάλι Δεξιά. Ολοι τότε βλέπαν την Δεξιά σαν το σωτήρα που θα διόρθωνε το άδικο του εκσυγχρονισμού. Μέσα στα 5 χρόνια διακυβέρνησης πολλά πράγματα χάρις των Ολυμπιακών αγώνων έγιναν πολλά στραβά, που αντί να εξαλειφθούν, διογκώθηκαν σε βάρος των πραγματικών μέτρων. Στην ουσία τα 2 πρώτα χρόνια ήταν ένα Ολυμπιακό φαγοπότι και μετά αρχίσαν τα δύσκολα.

Φτάνουμε στο 2009. Ο μόνος λόγος που συνεχίζω να ψηφίζω (δεν λέω τί), είναι γιατί πιστεύω σε ενα πολιτικό σύστημα που θα απελευθερωθεί απο τις αντιλήψεις μίζας, κουνιάδος κουμπάρος, έχω ενα φίλο φίλου. Θυμάμαι στο σχολείο αυτό που μετρούσε για να μάθουμε την «πολιτική» δεν ήταν οτι η ψήφος μας μετράει αλλά αποστήθηση νόμων και διαφόρων άλλων άχρηστων πραγμάτων.

Προς το παρόν περιμένω το σχέδιο δράσης των 100 ημερών (αν και θα το παρακολουθώ απο ένα ανεξάρτητο μέρος που δεν υπάρχουν κανόνες και άλλα πράγματα παρα ο λόγος του ανώτερου).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s