Περί του «ΟΧΙ», της παρέλασης και των media.

Απο τα μόνα αξιόλογα προγράμματα για την σημερινή ημέρα, ξεχώρισα του ΣΚΑΙ και της Βουλής TV. Γιατί εντάξει να λέμε και να δείχνουμε συνεχώς την «υπολοχαγό Νατάσσα», το «τι έκανες στο πόλεμο Θανάση», «ψηλά τα χέρια Χίτλερ» ή τα υπόλοιπα ελληνικά «επαναστατικά» που κυκλοφορούν, όμως πόσα γνωρίζουμε εμείς οι νέοι (30->15 ετών ), για τους αγώνες;

Εγώ προσωπικά δεν ήξερα τίποτα παρα μόνο αυτά που μας μάθαιναν στο Γυμνάσιο και το Λύκειο. 2 παγκόσμιο πόλεμο στα βιβλία της ιστορίας δεν έκανα και ώς νέος πίστευα οτι η παρέλαση ήταν ένα αναγκαίο κακό κάτι που όμως στο τέλος μου έβγαινε ξυνό (όσες φορές με επιλέγαν) επειδή το μόνο που ήθελαν (και ακόμα συνεχίζεται) εκείνη την ημέρα ήταν πόσο ο κανακάρης/κανακάρισσα του κυρίου ταδόπουλου ελληνάρα, ήταν όμορφος, ψηλός, γυμνασμένος, ματσωμένος και επιλεγμένος επειδή ηταν ο γιός του ταδόπουλου, γνωστού και επιφανούς μέλους της τοπικής κοινωνίας και δεν έπρεπε να μην έχει επιλεγεί. Συνήθως (και λόγω των φυσικών χαρακτηριστικών μου), επιλεγόμουν για τα τελευταία στρώματα και όχι επειδή το ήθελα αλλά επειδή ήμουν αναγκασμένος να συμμετάσχω στις κοινωνικές/εορταστικές εκδηλώσεις του σχολείου (οκ, μόνο μια φορά στα 6 χρόνια προσπάθησα να συμμετάσχω οικιοθελώς, κάνοντας ανάγνωση κάποιων κειμένων).

Τέλος πάντων. Ο πόλεμος όπως και να έχει είναι πόλεμος. Και όταν κάποιος σου αρπάζει το πιο πολύτιμο αγαθό, μετά την ζωή, που είναι η ελευθερία, έχεις το χρέος να πείς Όχι, να αγωνιστείς και να «πέσεις» για την ελευθερία σου. Τα σκοτεινά σημεία του «Όχι» είναι όπως προανέφερα, οτι έγινε σε περίοδο δικτακτωρίας. Αυτό ίσως για μένα σημαίνει 2 περιπτώσεις. Είτε πιστεύοντας οι Έλληνες οτι με την νίκη του πολέμου θα αναχαιτίζαν και το ζυγό πάνω απο τα κεφάλια τους (Μεταξάς μηδέν αστέρων), είτε τους αναγκάσαν να πούν όχι. Θεωρώντας οτι 100 χρόνια πρίν ήμασταν πάλι υπο τον ζυγό, η μόνη λογική εξήγηση (και έχοντας αυτή την ιστορία που μας τυρανάει αιώνες), ήταν να πούμε «Οχι» για να αντισταθούμε. Αυτό είναι το νόημα.

Όμως δεν ξέρουμε καθόλου ιστορίες πραγματικές. Δεν ξέρουμε τι έγινε πλέον εκείνο το καιρό, και τα περισσότερα τα μαθαίνουμε απο τις εκπομπές πλέον των καναλιών που προανέφερα. Αντε βάλε και λίγο απο ΝΕΤ για να δέσει το γλυκό. Όλα τα υπόλοιπα media μέχρι και χρόνια πολλά μας εύχονται (ελπίζω να δούν πόσο τρομερό λάθος έχουν κάνει). Σήμερα για πρώτη φορά έμαθα οτι στους δρόμους που κυκλοφορώ καθημερινά και μερικές φορές απεχθάνομαι, στους δρόμους εκείνους έπεσε αίμα για την ελευθερία. Είδα να σηκώνεται η σημαία του ναζισμού στην ακρόπολη και τσαντίστηκα. Έμαθα για το τάγμα 122 (το οποίο δεν αναφέρεται πουθενά σχεδόν στο internet, και θα ήθελα να μάθω περισσότερα), δίνοντας μου άλλη μια αφορμή να ξέρω οτι πλέον η Αμερική απο το πόλεμο και μετά έγινε το έρμαιο (με αρχηγό τον επικίνδυνο βλάκα που έχουν σήμερα).

Για μένα τι σημαίνει αυτή η μέρα; Για το παρελθόν τίποτα, όμως κάποια στιγμή πρέπει να μάθουμε την άμεση ιστορία μας.

4 thoughts on “Περί του «ΟΧΙ», της παρέλασης και των media.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s