Μερικές σκέψεις για την TV…

Πρίν απο μια δεκαετία, μια καλοκαιρινή ημέρα σαν την σημερινή στο κρατικό κανάλι της ΕΡΤ-1 έσκασε μια βόμπα. Παρακολουθούσα το τελευταίο επεισόδιο μιας σειράς που μου άρεσε αρκετά τότε και ακόμα και σήμερα, αν παιχτεί (υπάρχει σε dvd φυσικά) σε κάποιο κανάλι. Ηταν οι περιπέτειες του Ντείβιντ και της Μάντι. Μιλάω για το moonlighting. Το σόκ (ήταν το πρώτο series finale που είχα δεί ποτέ) ήταν αρκετά μεγάλο για ενα παιδί που δεν ήταν κάν 10χρονο τότε. Η τηλέοραση έχει αλλάξει αρκετά όλα αυτά τα χρόνια.

Απο τότε ήρθαν και έφυγαν αρκετές σειρές. Φτάνοντας στην σημερινή εποχή, αυτό που έλειπε πάντοτε απο την Ελληνική τηλεόραση ήταν μια σειρά ισάξια. Οι περισσότερες σειρές ήταν σοβαροφανή σκουπίδια, γεμάτο αντιγραφές απο αμερικάνικα δεδομένα τα οποία στην Ελληνική πραγματικότητα φαίνονται εξωπραγματικά. Αυτό που λείπει ακόμα, αν και πλέον σε μικρότερο βαθμό ήταν το χαβαλετζίδικο της υπόθεσης. Το οτι κάνεις μια σειρά και μένεις πιστός σε κάποιο χαρακτήρα, ώστε να μη καταντήσει ξύλινος ή ακόμα να προχωρήσει ο χαρακτήρας κάπου είναι το κύριως νόημα.

Απόψε είδαμε αυτό να συμβαίνει και στην χώρα μας. Το τέλος μιας σειράς που μπορεί να θεωρείται απο τους «φημισμένους» Έλληνες κριτικούς τηλεόρασης (αυτούς που βλέπουν αρκετά σήριαλ και μας τα κάνουν τσουρέκια) ώς κατώτερο, αλλά κλάσεις ανώτερο απο τα υπερδραματικά τύπου Παπακαλιάτης.

Τις επόμενες μέρες θα ειπωθούν πολλά. Οτι πήραν αρκετά χρήματα οι πρωταγωνιστές. Τα υπέρογκα νούμερα, κέρδη, και οτιδήποτε σχετικό με στατιστικά και marketing για την σειρά. Ομως για απόψε συνέβη κάτι μαγικό, κάτι που σε κάνει να αποχαιρετήσεις μια σειρά με χαμόγελο και λύπη, όμως περιμένοντας για κάτι το καλύτερο. Γιατί πιστεύω οτι απο εδώ και πέρα θα αρχίσουμε να βλέπουμε κάτι το καλύτερο αρκεί να υπάρχει δουλεία πίσω και όχι τεχνάσματα διαφήμισης.

Το σίγουρο είναι οτι του χρόνου δεν θα βγεί κάποια μεγάλη επιτυχία, αλλα πολλές που θα χαρακτηριστούν ώς μεγάλες επιτυχίες (και δεν θα είναι). Δυστυχώς το καραγκιοζιλίκι της Ελληνικής σκηνής θα προσελκύσει κάθε «κάποιο» και «μοιραίο» που θα θέλει να κάνει μια αρπαχτή (θυμηθείτε τα κόμικς singles). Αυτό που ελπίζω είναι να υπάρξει ο επόμενος Καπουτζίδης ανάμεσα σε αυτούς και να του δωθεί το πράσινο φώς, έστω και πειραματικά να κάνει το έργο του πραγματικότητα. Ειδάλλως… ε υπάρχει και το Tim Minnear effect🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s