Eerie Moments #2


Θυμάμαι τις μαύρες φιγούρες του θεάτρου σκιών. Θυμάμαι την πρώτη φορά, που όταν ημουν 5 ετών, άκουσα για πρώτη φορά σε ηχογράφηση μια παράσταση του Σπαθάρη.

Την ίδια χρονιά, το καλοκαίρι, οι γονείς μου με πήγαν στην Καστέλλα οπου τότε καραγκιοζοπαίχτες έδιναν παραστάσεις, στην μεγάλη πλατεία, αμέσως αφότου το πέπλο της νύχτας κάλυπτε τον ουρανό και η μυρωδιά απο τις λάμπες ζεμάτιζε τις μαύρες φιγούρες απο βινίλιο. Οι φωνές και οι φιγούρες αντιπροσώπευαν μια εποχή μακρινή, μια εποχή που κάλυπτε ρομαντικά τα πάθη και τα μαρτύρια των Ελλήνων.

Ακόμα τρομάζω με τις μαύρες φιγούρες. Τις κοιτάω με δέος κρεμασμένες στα περίπτερα ή στις φωτογραφίες που βρίσκω στο internet. Η τεχνολογία φέρνει στην επιφάνεια μια «ξεχασμένη» τέχνη (θυμηθείτε το έργο με τον Καζάκο), μα ποτέ δεν θα είναι ίδια με αυτή των παιδικών μου χρόνων. Τώρα πλέον οι εναπομείναντες καραγκιοζοπαίχτες χρησιμοποιούν την νεά αργκώ και προσπαθούν να την προσαρμόσουν στις νέες ανάγκες.

Σιγά σιγά ο Καραγκίοζης γίνεται θύμα της εποχής…

One thought on “Eerie Moments #2

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s