Καληνύχτα…

… καθώς πέρναγα απο την καθιερωμένη βόλτα στο monitor, μπήκα για πρώτη φορά στο blog του Dark Angel (http://drk-angel.blogspot.com). Ο εν λόγω blogger γράφει στην μοναδική σελίδα:

Με έχει ξενερώσει απίστευτα όλη αυτή η φάση με τα «σταριλίκια» τους «αντισταρ», τα «αστέρια» μπλογκερς τα χιλιάδες κομεντς, τα «επώνυμα» μπλογκς που κουβαλήσανε μέχρι εδώ τη μούχλα τους για να την μυρίσουμε και οι υπόλοιποι, οι «μπλογκερς» που αυτοδιαφημίζονται και βάζουν στη φοτο του profile τους τευχη περιοδικών.

Όντως κάτι σάπιο συμβαίνει στην Δανιμαρκία.

Μυρίστηκαν οι ποταποί «χλιδάτοι» στάρ τα blogs και οι image makers τους, τους πρότειναν να γράφουν για σταριλίκι++; Αθάνατη Ελλάδα. οχι μόνο δεν αναγκάζεις τα παιδία σου να παραιτήθουν απο την δημιουργία και να μπούν στο «σύστημα» των κομματόσκυλων, αλλα τους κόβεις και κάθε τρόπο έκφρασης, εκμεταλλευοντάς το.

Τις προάλλες μίλαγα με ένα φίλο, ο οποίος δεν έχει καμία σχέση με blogging. Είναι μέσα στα δρώμενα του κινηματογράφου και ο μόνος λόγος που δεν θέλει να ασχοληθεί με το blogging είναι όπως είπε «οτι ο καθένας προσπαθεί να αναδειχτεί μέσα σε αυτό το χώρο σαν το νέο μεγάλο αστέρι». Διαβάζω και το ντόρο που έγινε με το LiFo (δωρεάν ανάδειξη για πούλημα των κειμένων = της δημιουργίας τους) και σκέφτομαι: «Yet another scene gone Greekified».

Κάποτε είχα ανοίξει 2-3 blogs. Με άλλες internet identities είχα ένα blog τεχνολογίας, ένα για κινηματογράφο/κόμικς/τηλεόραση και ένα προσωπικό. Έγραφα στα Αγγλικά. Για αρκετό καιρό απείχα απο αυτό το φαινόμενο των Ελληνικών bloggers. Οχι επειδή δεν μπορώ να «μιλήσω» και να «γράψω» καλά Ελληνικά (Ι blame myself for that), αλλα επειδή φοβόμουν, οτι κάποια στιγμή θα καταντήσει λεία του marketing.

Διαβάζω κάποια χαρακτηριστικά για το πρότυπο Web 2.0 το οποίο έχει να πεί κάτι ενδιαφέρον σχετικά με τα blogs. Στην ουσία τα θεωρεί ώς συνέχεια των πατροπαράδοτων ιστοσελίδων. Υπο αυτό το πρίσμα, μπορούμε να πούμε οτι όντως ο καθένας μπορεί να βάλει ότι του τραβάει. Πιστεύω οτι αρκετοί απο την blogging community απλώς γράφουν γιατι ξέρουν οτι μπορούν να πούν αυτό που θέλουν χωρίς να τους διακόψει κάποιος. Στην πορεία ανακαλύπτουν οτι το να γράφουν κάτι, ξέροντας οτι ίσως και να μην το διαβάσει κανένας, αλλα οτι υπάρχει εκεί έξω είναι ο καλύτερος ψυχίατρος.

Αυτο το blog το άρχισα, γιατι τότε ήμουν ένα αρκετά διαφορετικό άτομο απο οτι είμαι σήμερα. Μόλις είχα χάσει ένα φίλο, οι υπόλοιποι σκέφτονταν για να πάνε μεταπτυχιακά (κάτι που δεν έχω την δυνατότητα ακόμα) και μόλις είχα αποφοιτήσει απο την σχολή μου και σύντομα θα ανακάλυπτα οτι έχω μια πάθηση στα μάτια. Ήθελα κάπου να μιλήσω, μιάς που αρκετοί ήταν απασχολημένοι στα δικά τους προβλήματα και δεν θα μπορούσα να τους φορτώσω με την δική μου ζωή επίσης.

Διάβολε. Εχω γράψει ενα σεντόνι πράγματα και ακόμα δεν ξέρω γιατί άρχισα να τα γράφω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s