Ο Νικητής…

Καθώς γράφονται αυτά τα λόγια, ακούγεται η βοή των αμαξιών και των βεγγαλικών απο την Ομόνοια, απο τους φιλάθλους και τους οπαδούς της Εθνικής μας ομάδας Μπάσκετ. Πρίν απο λίγο ήμουν και εγώ εκεί γυρνώντας απο το τελευταίο έργο για φέτος των «Νυχτών». Μυρωδιές απο μπαρούτι, βεγγαλικά, άνθρωποι να φωνάζουν να φιλιούνται να αγκαλιάζονται ο ένας με τον άλλο. Ολα αυτά υπο τα εμβατήρια της Ελλάδας, των Europe (final countdown, όπως έχει και ένας γνωστός ώς ταμπέλα «μου μυρίζει τιριρινι») και όλων των υπολοίπων «normal» καταστάσεων του κατεστημένου.

Για τους λιγότερο «normal» και περισσότερο «artistique», όπως προανέφερα, τελείωσαν οι «Νύχτες Πρεμιέρας». Το φετινό ραντεβού ήταν το πιό άοσμο και «ευρωπαικό» όλων των νυχτών. Ηταν όμως και το πιό έντονο σε συναισθήματα. Πολλοί αποχαιρετισμοί, αναπολήσεις απο το προηγούμενο φεστιβάλ, ανθρώπων που δεν ζούν πιά μαζι μας υλικά, αλλα πνευματικά είναι πάντοτε κοντά μας, εφόσον τους θυμόμαστε. Η φετινή χρονιά για μένα δεν ήταν ότι το καλύτερο μπορούσε να συμβεί. Ακόμα και το Αλκοόλ (όσο μου επιτρέπουν οι γιατροί) ήταν άνοστο. Οι ταινίες λίγες, και ακόμα λιγότερες οι αναμνήσεις απο αυτές. Ίσως να ξαναέρθουν στιγμιάια όταν νοικιαστούν απο κάποιο videoclub ή απο την ανάγνωση τους στις νέες προβολές της εβδομάδας. Όμως τα συναισθήματα είναι μουδιασμένα.

Μου λείπουν. Το μισώ αυτό το συναίσθημα. Ισως οι περισσότεροι που με ξέρουν θα μου πούν, «μα καλά και εσύ τώρα τους θυμήθηκες;». Δεν είναι έτσι όμως. Μέσα μου ο εαυτός μου είναι μια δεύτερη προσωπικότητα. Για πολλούς είναι αυτή η φωνή — το ένστικτο, η διαίσθηση το διαβολάκι/αγγελάκι, οι τύψεις… you name it. Για μένα είναι μια ζώσα μορφή συνομιλίας. Τις τελευταίες μέρες έχω δύο αισθήματα. Το ένα αίσθημα με κάνει να θέλω να τα παρατήσω όλα και να φύγω να πάω στην Αγγλία και να βρώ αυτή που αγαπώ και δεν μου δίνει σημασία — ίσως είναι το αίσθημα του πραγματικού μου εαυτού. Και το άλλο είναι απλώς αυτό που με σταματάει, που μου λέει «ρε Μαλάκα, αυτή σε πλήγωσε, δεν της μίλαγες κάν και της φέρθηκες άσχημα, έτσι είναι η αγάπη;».

Ισως να μην είμαι φυσιολογικός πιά. Aww fuck it. Για άλλη μια μέρα, δεν είμαι ο νικητής. Και αυτά είναι μπαρούφες ενός μπερδεμένου ανθρώπου…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s