Αποχαιρετισμοί…

«Ouch I have lost myself again
Lost myself and I am nowhere to be found,
Yeah I think that I might break
I’ve lost myself again and I feel unsafe»

Το κακό με εμένα είναι οτι δεν συγχωρώ εύκολα. Δεν θέλω να συγχωρήσω. Και όποτε αγαπώ, θέλω να με αγαπούν. Αν δεν με αγαπούν η αγάπη αυτή γίνεται μίσος. Πείτε το καταπιεσμένες αναμνήσεις, όταν όλα τα παιδάκια είχαν ότι θέλαν, εγώ συμβιβαζόμουν. Ζηλεύω. Ζηλεύω τις στιγμές που δεν είχα μαζί της και ζηλεύω που για να «παίξει» μαζί μου, μιλούσε, γέλαγε με όλους τους φίλους μου.

Τις τελευταίες μέρες την έβλεπα συνεχώς. Άρχισε απο την Παρασκευή το απόγευμα. Κατέβαινα τις σκάλες του Μετρό και αυτή τις ανέβαινε. Η τελευταία πράξη σε ένα έργο που δεν γυρίστηκε ποτέ. Προτίμησα να μην την δώ κάν. Άλλαξα το μάγουλο, όχι απο χριστιανική ευλάβεια, αλλά απο αποστροφή. Αυτό το πλάσμα που κάποτε σήμαινε πολλά για μένα, τώρα καθε φορά που την έβλεπα και πιστέψτε με ήταν λίγες οι φορές — λίγες και σπάνιες — μου έκανε την καρδιά πιο μαύρη.

* * *

Ένας άλλος φίλος μου και αυτός παίρνει το δρόμο του για την Γερμανία. Είναι περίεργο. Μου φαίνεται οτι μεγαλώσαμε όλοι μας. Πιά δεν είμαστε αυτό που ήμασταν 4 περίπου χρόνια πρίν. Πολλά άλλαξαν. Πολλές σχέσεις χάλασαν και άλλες θερμάνθηκαν. Ο φίλος μου αυτός ήταν απο τους πρώτους που είχα σαν ενήλικη παρέα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά κάποιος που θα μου λείψει πραγματικά αυτά τα 2 χρόνια.

* * *

Λόγω της αγάπης μου για τον κινηματογράφο, την έβλεπα συχνά. Ηταν ένα απο τα πράγματα που μου αρέσουν σε αυτή. Και σήμερα, σήμερα… ήταν η τελευταία φορά. Δεν ξέρω πώς θα τα φέρει η τύχη, αλλα σε 2 χρόνια που θα γυρίσει, πολλά θα έχουν αλλάξει. Δεν ξέρω κάν αν θα είμαι εδώ, στην Αθήνα. Δεν ξέρω πιά. Σημερα ήταν η τελευταία φορά να της πώ πώς αισθάνομαι πραγματικά για αυτή, αλλα προτίμησα τον δρόμο του μίσους. Με όση αξιοπρέπεια δεν μου στέρησε, και όσο παιδιάστικο να ήταν το φέρσιμο μου. Δεν της μίλησα. Δεν την κοίταξα και αυτό που μου έμεινε είναι μια πλάτη να φεύγει προς την Δουκίσσης Πλακεντίας. Μια πλάτη. Κάποια στιγμή θα φύγει για Αγγλία.

Αυτό ήταν. Χαιρετισμούς. Bugger.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s