Oh yes we are

#5.
Where: New York
When: In the near future
Why: The big apple was always a refuge for people of all kinds. It’s a large monument that has been targeted, bled and risen again and will (unless it’s utterly obliterated by H-Bomb or Z-Bomb or ZX-Bomb) remain one of the best cities of the world.

#4.
Where: Anywhere
When: Before Yahoo got the highest stock price
Why: Time travelling needs money and the only way to support it is through third party money stocks and methods of the Capitalism world. You do the math, you get the time machine and visit anywhere you want!

#3.
Where: London, England
When: Victorian Era
Why: The British Empire had seen the most prosperous time on that Era. People began to turn into engineering, inventing and literally a blooming of all the neo-mystery theories of the world.

#2.
Where: California – Santa Ana, Burbank, San Diego
When: 1970 – 1981
Why: I always had this feeling (created by movies of that era), that California was a land of mystical chill out. Chilling out and remaining cool is now something that is crucial to my psyche, becoming calm as The Dude or the Clerks leaving behind anything that requires too much thinking or trying. That was perhaps before getting into the works of Philip K. Dick, who lived in that era producing one of my favorite books, Valis, the book that changed my way of thinking the normal and looking outside the box. Of course this kind of thinking made me detuned, but I gained a new perspective. Oh I don’t follow xenu though.

#1
Where: Wembley Stadium, London, England
When: July 12 1986
Why: One of the most influential band in rock history and my own music history was about to make its final great appearance. Queen. For years my music was only limited to local folklore music or things that the only store brought. There were no rock programs in TV, until a documentary about Freddie Mercury aired on the national television channel, due to his death. When I first heard the ice cold voice of Freddie, I liked that music. It was the first time that I got interested in music (even though I am not so keen on remembering songs, people or tunes so much, I have a slipping mind!) and was the first checkpoint into many that followed. Through Queen I found Bowie, Springsteen, Led Zeppelin and mainly all great rock icons. I also got a knack for brit pop music which apparently grew up to become pop music in general. Ah the times of exploration.

Ποτέ δεν το πρόσεξα μέχρι που μια διαβολική σύνδεση (θα δείτε πιο κάτω) με έκανε να δουλέψω υπερωρίες.

• The devil went down to georgia ( The Charlie Daniels Band )
  

• Ο Διάβολος κατέβηκε κάτω στο Χολαργό ( Ημισκούμπρια )
  

Για όλα φταίει φυσικά η Georgina Sparks

Διάβολος, που σημαίνει «ο διαβάλλων, συκοφάντης», είναι όνομα που χρησιμοποιείται στην Αγία Γραφή για να προσδιοριστεί ο αρχηγός των πονηρών πνευμάτων. Αναφέρεται και ως Σατανάς, όρος εβραϊκής προέλευσης που σημαίνει «εναντιούμενος, ανθιστάμενος». Αποκαλείται έτσι καθώς περιγράφεται ότι έχει στραφεί ενάντια στον Θεό και στο θέλημά Του, προσπαθώντας να εξαπατήσει και να θέσει υπό τον έλεγχό του την ανθρωπότητα.

Και για όσους επιζήσουν:

(You have been warned!)

Υ.Γ. Georgina, άσε τον Dan και τον πλούσιο και ψέυτικο Λευκορώσσο που σου φόρτωσε η κατίνα Blair και έλα σε εμένα (στο ditiko έτσι!?!?!!?!)

Ακούγοντας το soundtrack του Californication ξεχώρισα ένα τραγούδι (που το πρωτοτραγούδισε ο Alice Cooper, μεταξύ άλλων), το Only Women Bleed.

Στη συγκεκριμένη διασκευή το τραγουδάει η τηλεοπτική “κόρη” του David Duchovny, η Madeline Martin (το όνομα της ηθοποιού) που αν και μικρή φαίνεται για φωνάρα (και στο σήριαλ αρχίζει και ξεπετιέται σαν LΑ Woman τώρα τελευταία…).

Ηταν 1989 και ήμουν στο σπίτι του Παππού μου, οχι πολύ μακριά απο εκεί που γράφω τώρα αυτο το κείμενο. Ημουν στον υπολογιστή (ένα spectrum zx που φόρτωνε το RanaRama) και περίμενα να γυρίσει η κασσέτα (πόσο πολύ αυτά τα 20 χρόνια αναπτυχθήκαμε κύριε moore?). Ξαφνικά αιστάνθηκα να με κοιτάνε 2 μάτια. Ηταν το παράθυρο του δωματίου που έβλεπε στο δρόμο (ισόγειο) και ήταν ο καλύτερος μου φίλος που με κοιτούσε.

“Ξέρεις, σήμερα ο Μητσοτάκης κερδίζει τις εκλογές!!”, μου είπε. Μέχρι τότε (9χρονος εγώ), ο Μητσοτάκης ήταν κάτι σαν τον Δρακουμέλ (έμοιαζε και ίδιος). Είχα πάντα την εντύπωση οτι το ΠΑΣΟΚ ήταν κάτι αέναο, αιώνιο σαν το Κθούλου μέχρι τότε. “Αποκλείεται!”, του είπα και τράπηκα προς τον παππού μου που ήταν μέγας Πασόκος τότε που η έννοια είμαιι ΠΑΣΟΚ ήταν συνώνυμο του ήρωα/επαναστάτη στα μάτια μου (I blame Transformers και GIJoe). Κλάμματα, μια 3ετία γκρίνιας, σκανδάλων και λοιπών και φτάνουμε πάλι σε μια νίκη ΠΑΣΟΚ.

Η νίκη αυτή σηματοδότησε μια εποχή αλλαγών με την σκληρή έννοια. Η δυσφήμηση του Α.Παπανδρέου, το τέλος του, η ανάδειξη του Σημήτη, το τέλος του Καραμανλή (sr) και η έλευση των τωρινών αντιπάλων ΓΑΠ και Κωστάκη (aka Fatman Loser). Ο εκσυγχρονισμός έφερε στην εξουσία το τέλος της σοβαρής πολιτικής και το άνοιγμα των μαχαιροπήρουνων για ένα φιλέτο που το λέγαν “Ελλάδα”.

Η γενική δυσφορία, η κοροϊδία των νεοΠΑΣΟΚ (ειδικά μετά το πακετάκι εισφορών που έδινε ο Σημήτης προεκλογικά, πρίν κατεβεί απο αρχηγός κόμματος) έφερε στην εξουσία πάλι Δεξιά. Ολοι τότε βλέπαν την Δεξιά σαν το σωτήρα που θα διόρθωνε το άδικο του εκσυγχρονισμού. Μέσα στα 5 χρόνια διακυβέρνησης πολλά πράγματα χάρις των Ολυμπιακών αγώνων έγιναν πολλά στραβά, που αντί να εξαλειφθούν, διογκώθηκαν σε βάρος των πραγματικών μέτρων. Στην ουσία τα 2 πρώτα χρόνια ήταν ένα Ολυμπιακό φαγοπότι και μετά αρχίσαν τα δύσκολα.

Φτάνουμε στο 2009. Ο μόνος λόγος που συνεχίζω να ψηφίζω (δεν λέω τί), είναι γιατί πιστεύω σε ενα πολιτικό σύστημα που θα απελευθερωθεί απο τις αντιλήψεις μίζας, κουνιάδος κουμπάρος, έχω ενα φίλο φίλου. Θυμάμαι στο σχολείο αυτό που μετρούσε για να μάθουμε την “πολιτική” δεν ήταν οτι η ψήφος μας μετράει αλλά αποστήθηση νόμων και διαφόρων άλλων άχρηστων πραγμάτων.

Προς το παρόν περιμένω το σχέδιο δράσης των 100 ημερών (αν και θα το παρακολουθώ απο ένα ανεξάρτητο μέρος που δεν υπάρχουν κανόνες και άλλα πράγματα παρα ο λόγος του ανώτερου).

Απο τους Temper Trap και το επερχόμενο 500 Days of Summer

Ο γνωστός rapper Kanye West μας επισκεύτηκε…!

Tην υπόδειξη μας την έκανε ο φίλτατος κός ΚΟΜ…!

Πρίν:

Τώρα:

4 Οκτωβρίου. Είναι κοντά. Μετά το χάος…?

… και εκεί που καθόμουν ήρεμα στη θαλπωρή του ήρεμου σπιτιού μου, μαύρα σύννεφα ήρθαν απο άνωθεν.

Η κλασσική ιστορία “καθάρισε το μπαλκόνι σου απο τα βρωμοπεριστέρια” ξαναγύρισε για μέρος ντέφτερον. Το καλοκαίρι που μας πέρασε λοιπόν, έβγαινα ανενόχλητος απο την είσοδο της πολυκατοικίας μου, ώσπου εμφανίστηκε η γειτόνισσα. Ουτε πέντε βήματα δεν έκανα και είπε τα εξής:

“Να καθαρίσετε τις κοτσουλιές απο τα περιστέρια!!!! Δεν ξέρω τι θα κάνετε να καθαριστούν!”. Πρώτα από όλα δεν δέχομαι υποδείξεις στο τι θα κάνω στον ελεύθερο χρόνο μου. Δεύτερον, λόγω διαφόρων προβλημάτων δεν γίνεται εφικτό να βγαίνω αρκετά στον ήλιο (είμαι βαμπίρ απο το vampire diaries ), οπότε εξασκήθηκα στο αγαπημένο σπόρ των Ελλήνων απο την εποχή που πολεμούσαν τα Νεφελίμ οι Ελ και οι Γραίκοι. Στο μπινελίκωμα.

Της λέω ήρεμα οτι δεν γίνεται. Αυτή εκεί το χαβά της. Να καθαριστούν οι κοτσουλιές. (πέραν οτι λεγονται ΚΟΥτσουλιές βρε που μας λές οτι είσαι του πανεπιστημίου). Αρνήθηκα.

Και τότε ήταν που έπεσε σεληνιασμός. Αξαφνα με φωνή απο το υπερπέραν ακούστηκε “ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΤΕ ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΣΕΤΕ ΤΙΣ ΚΟΤΣΟΥΛΙΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ”. Η φωνή ήταν όντως τρομαχτική. Σαν τα ντοκουμέντα του Λιακόπουλου. Τότε ήταν που προέβαλλε το διπλανό πρόσωπο ( all rights reserved to CBS). Επειδή η ώρα ήταν 8 το πρωί, αποφάσισα να μην χαλάστω και συνέχισα ανενόχλητος. “Θέλεις να καλέσεις το υγειονομικό? κάλεσε το, και μετα θα δούμε ποιός πετάει τα φρούτα και τα ψωμιά απο το μπαλκόνι”. Μόκο #1. “ΟΧΙ ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΣΕΤΕ ΤΙΣ ΚΟΤΣΟΥΛΙΕΣ!”, βεβαίως, αλλα θα σου κάνω και καταγγελία στο φιλοζωικό γιατι με αναγκάζεις να καταστρέψω τις φωλιές. “Ε ΟΧΙ ΚΑΙ να καταστρέψεις τις φωλιές, αλλά ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΣΕΙΣ ΤΙΣ ΚΟΤΣΟΥΛΙΕΣ (ακουγόταν και ο ήχος του χάνιμπαλ λέκτερ οταν ονειρευόταν το κιάντι και τη φάβα)”. “Ε αεί στο διάλα, μίλα στο ΧΕΡΙ!” και έφυγα.

Λίγες μέρες μετά έγινε ο καθαρισμός, ο τρομερός που είχε βρωμίσει και ήταν η μπόχα πιο δυνατή και απο το βόθρο ή τους σταύλους του Αυγέα (ένα πέρασμα με νερό και έφυγαν όλες οι ΚΟΤΣΟΥΛΙΕΣ), το αποτέλεσμα ήταν η κυρία απο πάνω να απλώσει την μπουγάδα της. Αυτό ήταν το όλο γκρίνιασμα, για τα ασπρόρουχα. Μιλώντας και για γκρίνια, μέχρι και η μάνα της την κράζει.

Fun times!