Μιάς που οι απαιτήσεις του στρατού γίνονται ολοένα και περισσότερες, προσπαθώ να ανανεώσω το blog όσο μπορώ, όμως προς το παρόν ολες οι διατάξεις αναστέλλονται μέχρι να βρεθεί καλύτερη λύση.
Επιστρέφουμε, μετα το διαφημίστικο μήνυμα…
Υ.Γ. Δεν διαφημίζομαι απο την cosmote, αλλά αμα θέλει, έχω ενα λογαριασμό της απλήρωτο, μπορεί να μου κάνει έκπτωση ανα impression?
Ύστερα απο μια μικρή ανάπαυλα, επιστρέφουμε στο τρέχον τόπο εργασίας, στο Σουφλί. Τα συναισθήματα ανάμεικτα, δεν είναι εξάλλου και λίγο να γυρίζεις πίσω σε ένα μέρος το οποίο δεν σε εκφράζει, αλλά είσαι αναγκασμένος να μείνεις εκεί για τους χ-ψ λόγους.
Το Hollywood θρηνεί για άλλη μια φορά, ενα χαμό τζάμπα και βερεσέ (όπως θα έλεγε κάποιος γνωστός). Πέρυσι τέτοια σχεδόν εποχή το πιό αδιανόητο σενάριο, ο χαμός του Heath Ledger (προσωπική αδυναμία μετά το batman καθώς και μερικών άλλων ταινιών που άφησαν εποχή, ακόμα και το 10 things I hate about you) άνοιγε ενα κύκλο απο διάφορους θανάτους celebrities.
Τελευταίο θύμα, μια άλλη προσωπική αδυναμία (απο το Clueless μέχρι το πιο πρόσφατο “underground” της το Ramen Girl), η Brittany Murphy. Χωρίς πολλά πολλά, μια ηθοποιός που έδινε (δεν ξέρω πόσα λάμβανε) αλλά χάριζε αρκετές “εικόνες” στις ταινίες της.
Brittany καληνύχτα…
Υστερα απο μια περιπετειώδη καταδίωξη, μέσα σε ομίχλη, κεραυνούς και βροχή, η νυχτερινή βολή ακυρώθηκε εγινε επιτυχώς. Ευχαριστούμε για το θαλαμοφυλίκι, τα λέμε την επόμενη φορά.
Απο τις ταινίες που θα μείνουν αρκετό καιρό (ίσως γιατι είχε σημαδιακό χαρακτήρα, την αρχή μιας άλλης εποχής) είναι το 500 days of summer (πέρα και απο την γλυκύτατη Zooey Deschanel), δύο μέρη θα μου μείνουν αξέχαστα, το χορευτικό σεκάνς που συμβολίζει τον έρωτα και το footage του τραίνου (με την τέλεια κινηματογράφιση) και μουσικό χαλί το Sweet Disposition των temper trap.
(τό έχουμε ξαναπαίξει ναί, εδώ δείτε και εικόνες, δυστυχώς το σεκάνς δεν έχει ανεβεί ακόμα στο youtube)
Απο τα πράγματα που κάποιος πρέπει να δοκιμάσει πρίν τα σαράντα φύγει απο το στρατό, αρκεί να είναι κατάλληλης ικανότητας (1+1=2), είναι οι Βολές.
Πολλοί πιστεύουν οτι πάνε μια βόλτα πάνω στην πινέζα… και μετά ξαναγυρνούν ανανεωμένοι.
Απο τα πράγματα που θα “αγαπήσεις” στο ΕΣ (ελληνικό στρατό) είναι τα οδοιπορικά. Η όπως αλλιώς λέμε, ένας Αθηναίος πάει στην παρα-ΠΑΡΑ-μεθώριο, στα σύνορα, στο μαγευτικό και αξιαγάπητο Σουφλί (kudos στον Διμοιρίτη μου στην Καλαμάτα που είναι απο εκεί).
Μια μικρή ανάπαυλα για να σας πώ οτι γενικώς αυτό το καιρό είμαι στο στρατό. Όπερ σημαίνει οτι προσπαθώ να γράψω πράγματα με κάποιο τρόπο ώστε να μην προσβάλλουν τα στρατά (και το NDA που έχω υπογράψει) αλλά ταυτόχρονα να μεταφέρω λίγο απο το παραλογισμό της α-λογικής.
Συνεχίστε την ανάγνωση ‘Οταν ο Ditikos γνώρισε τον “Γκοτζίλα”’
